U bogatoj arhivi Crvene zvezde, pojedine figure zauzimaju posebno mesto zbog tragova koje su ostavili kako na travi „Marakane“, tako i na klupi najtrofejnijeg srpskog kluba.
Jedan od takvih je bez sumnje bio Vladimir Vladica Popović, čovek čiji bi se rođendan morao obeležiti crvenim slovima u kalendaru svih zvezdaša.
Kao igrač bio je stub Zvezdinog veznog reda, upisavši skoro 300 nastupa za crveno-bele. U karijeri je podigao pet pehara namenjenih prvaku države i dva trofeja Kupa, dok je u dresu reprezentacije Jugoslavije bio deo nezaboravne generacije koja je osvojila olimpijsko srebro u Melburnu, uz zapažene nastupe na Mundijalima u Švedskoj i Čileu.
Ipak, za mnoge navijače, Vladica Popović ostaje upamćen kao čovek koji je pokorio svet. Nakon što je decenijama pekao zanat širom Južne Amerike, gradeći autoritet u klubovima poput Deportivo Kalija i Nasionala, sudbina ga je 1991. godine vratila u Beograd.
Nasledivši Ljupka Petrovića, Popović je preuzeo ulogu lidera tima koji je već bio šampion Evrope. On je u Tokiju sa klupe predvodio Zvezdu do titule svetskog klupskog prvaka, trijumfom nad čileanskim Kolo Kolom.
Popović je svoju trenersku odiseju zaključio tamo gde je stekao najveće međunarodno poštovanje, u Venecueli, pre nego što je 2020. godine izgubio bitku sa pandemijom koronavirusa.
BONUS VIDEO
